ALBERA KETEN

De Albera keten is de naam die gegeven is aan het meest oostelijk gelegen deel van de Pyreneeën, wat van de bergpas El Pertús naar de zee loopt. Het is een regio met een duidelijk omlijnd karakter, typisch Mediterraans wat landschap en ecologie betreft. Het gebied scheidt Empordà van Roussillon en sinds het ondertekenen van het verdrag van de Pyreneeën in 1659, loopt een deel van de Frans-Spaanse grens langs zijn toppen. De Albera keten is ongeveer 25 kilometer lang en de hoogste toppen zijn de Puig Neulós (1257 meter), de Puig dels Pastors (1167 meter), de Puig dels Quatre Termes (1127 meter) en de Pic de Sallafort (975 meter). Richting de zee zijn de bergen beduidend lager, de oostelijke kant is niet meer dan een heel ruw stuk van de kust met hoge kliffen.

De Albera behoort tot het deel van de Pyreneeën dat bestaat uit graniet- en schistgesteente van metamorfe afkomst. Karakteristieke kenmerken zijn de relatief lage bergen en de makkelijk doorkombare passen, zoals de El Pertús en de Banyoles, die al voor ontelbare generaties als doorgang hebben gediend. Dit zijn gebieden met spectaculaire berglandschappen van granietgesteente. De noodzaak om zulke ecosystemen in de Albera keten te beschermen werd vastgesteld in een plan dat werd gemaakt in 1931. Pas in 1986 kwam er een wet die bepaalde delen van de zuidzijde van de keten tot nationaal natuurgebied benoemde.

Het natuurgebied omvat twee natuurreservaten. Eén is gelegen bij de bron van de Orlina rivier en omvat 395 hectare met als doel de beuken- en eikenbossen te beschermen tussen de berg Els Emigrants en Pic de Sallafort. De andere ligt tussen de Sant Quirze vallei en bron van de Valleta en is 580 hectare groot. Zijn functie is het beschermen van verschillende reptielsoorten, en dan met name de mediterrane schildpad (of Hermann's schildpad).