DE SPAANSE SUCCESSIEOORLOG

Toen Karel II, de laatste Habsburger op de Spaanse troon, in 1700 kinderloos overleed, eiste de Franse koning Lodewijk XIV Spanje en de Zuidelijke Nederlanden op voor zijn kleinzoon Filips van Anjou. Uiteraard wilden de Oostenrijkse Habsburgers hetzelfde. Deze controverse leidde tot de Spaanse Successieoorlog (1701-1713), die eindigde met de vrede van Utrecht. Deze bevestigde tevens de verovering van Gibraltar in 1704 door de Britten, die hiermee hun bondgenoot Oostenrijk hadden gesteund.

Honderd jaar later (1805) vochten de Spaanse en Franse vloten zij aan zij bij Trafalgar (ten zuidoosten van Cádiz) tegen de Engelsen onder Nelson. Naarmate de oorlog vorderde, vertrouwde Napoleon zijn bondgenoot Ferdinand VII steeds minder. In 1808 dwong hij de Spaanse koning om afstand te doen van de troon en zette hij zijn broer Giuseppe (Josef) Bonaparte op de troon. Hij zond duizenden soldaten de Pyreneeën over om de Spanjaarden onder de duim te houden, die in opstand kwamen (onafhankelijkheidsoorlog, 1808-1814).

Met de steun van de Britten onder Wellington dreven de Spanjaarden de Fransen het land uit. Tijdens het offensief van 1811 werd bij Tarifa korte metten gemaakt met Napoleons troepen. Geïnspireerd door de ideeën van de Franse Revolutie stelden de liberale Spanjaarden in 1812 de eerste grondwet op, die echter geen lang leven beschoren was. Rond deze tijd verwierven de Zuid-Amerikaanse koloniën hun onafhankelijkheid.